Clarence Hiller, karısı ve dört çocuğuyla birlikte Chicago'da, Batı 104. Sokaktaki iki katlı bir evde yaşıyordu. 19 Eylül 1910 sabahı erken saatte uyanan bayan Hiller, kızı Florence’in yatak odasının yakınında yanık duran gaz lambasının söndüğünü fark ederek kocasını uyandırdı ve adam derhal yataktan fırladı.

Üst katın sahanlığında bir yabancıyla karşılaştı ve mücadele eden iki erkek merdivenden aşağıya yuvarlandılar. Birkaç dakika sonra, Bayan Hiller iki el ateş edildiğini ve kocasının inleyerek yardım istediğini duydu. Aynı anda ön kapı gürültüyle kapandı. Bay Hiller merdivenlerin altında cansız yatıyordu.

Silah sesleri ve çığlıkları duymuş olan komşusu John C. Pickens koşarak geldi. Şans eseri oğlu Oliver biraz ileride Floyd Beardsley adlı bir polis memuruyla konuşuyordu. İkisi de silah seslerini duyarak aceleyle geldiler. Katilin, elinde bir kibritle on dört yaşındaki Clarence ve ondan bir yaş küçük kız kardeşi Florence uyuduğu odaya girdiğini öğrendiler. Katil kızlara saldırmamıştı ama ikisi de bağıramayacak kadar korkmuştu. Birkaç dakika sonra ise ölümle sonuçlanan kavga başlamıştı.

Florence'ın yatağının ayakucunda, bir miktar kum ve çakıl parçası bulundu. Bay Hiller'in cesedinin yanında bulunan kullanılmamış üç fişekle birlikte bütün ipuçları bunlardı. Ne var ki, henüz Beardsley bilmiyordu ama katil bu arada tamamen farklı bir suçlamayla tutuklanmıştı.

Hiller'lerin evinden yarım mil kadar uzakta görevde bulunmayan dört polis memuru, karanlığın içinde arkasına kuşkuyla bakarak koşan bir adam görmüşler ve durdurup ceplerini boşaltmasını istemişlerdi. Adam derhal 38'lik revolverini çıkarıp teslim etmiş ve isminin Thomas Jennings olduğunu söylemişti. Giysilerinde taze kan lekeleri vardı ve akşamüstü tramvaydan düşerek sol kolunu incittiğini iddia ediyordu.

Bu öyküden etkilenmeyen memurlar, Thomas Jennings'i karakola götürdüler ve bu arada Bay Hiller'in öldürüldüğü haberi geldi. Yaralı adamın hırsızlık suçundan yatmakta olduğu Joilet Eyalet Hapishanesi'nden bir ay önce çıkmış olması bir numaralı zanlı haline gelmesine sebep olmuştu.

Şüpheler daha da arttı. Cezaevinden çıkışından iki hafta sonra, şartlı tahliye kurallarına karşı gelerek sahte isimle bir tabanca satın almıştı. 38'lik tabanca incelenince, içindeki fişeklerin Clarence Hiller'in yanında bulunanlarla eş olduğu ortaya çıktı.

Merdiven Trabzanındaki İzler

En önemli ipucu, cinayet mahallinde ele geçti. Bay Hiller, katilin eve girmek için kullandığı, mutfağın arka penceresinin yakınındaki demir parmaklığı ölümünden birkaç saat önce boyamıştı ve taze boyanın üzerinde bir insanın sol eline ait dört, parmağın izi vardı.

1905 yılında, İngiliz Emniyet Teşkilatı Scotland Yard’dan Komiser Muavini John Ferrer, St. Louis Uluslararası Polis Fuarı’na gelip, Sir Edward Henry’nin sınıflandırma sistemini övdüğünden beri, Amerika’nın yasa koruyucu kurumları parmak izi alma işlemine başlamışlardı. Gerçi 1910 yılında bile Bertillonage sisteminden vazgeçilmişti ama Chicago polisi yeni sistemi hevesle kabul etmişti. Polis Müdürlüğü Kimlik Saptama Bürosu’nun teknisyenleri, parmaklıkları inceleyip izlerin fotoğraflarını çektirilip, Jennings’in parmak izleri ile karşılaştırılınca, aynı oldukları ortaya çıktı.

Açılan dâvâda William M.Evans’ın başkanlığında parmak izi uzmanlarından oluşan 4 kişilik ekip, yalnızca Jennings’in sol elinin parmaklıklar üzerine böyle bir iz bırakmış olacağını iddia ettiler. Bu ifadenin ardından Jennings, suçlu bulunup ölüme mahkûm edildi. Savunma avukatları parmak izi almanın henüz emekleme aşamasındaki bir metod olduğunu, bilimsel olmadığını ve Illinois yasalarının bu delilleri kabul etmediğini ileri sürdüler. Bütün dikkat, Illinois Yüksek Mahkemesi'nin vereceği karara çevrilmişti.

21 Aralık 1911 tarihinde, Yüksek Mahkeme tarihî oturumunda parmak izlerinin kanıt olarak kabul edileceğini bildirip, tecrübeli teknisyenlerin de bilirkişi olarak görev alacaklarını ilan edip, şu açıklamayı yaptı: “Fotoğrafçılık ilk başladığı zaman, resimlerin delil olarak kullanılıp kullanılmayacakları da gündeme gelmişti. Artık fotoğraflar kadar röntgen filmleri ve mikroskop altında yapılan incelemeler de kusursuz kanıtlar olarak kabul ediliyor. İfade veren dört şahidin sözleri kadar, bu konuda müracaat ettiğimiz yazılar da parmak izinden kimlik saptamasının bilimsel bir temeli olduğunu kabul ediyor ve mahkemelerin bu kanıtları kabul etmeme yetkisi yok... Kişileri teşhis etmek için sesleri, görünümleri ve yaşları geçerli oluyorsa, niçin parmak izleriyle ilgili olarak kurallara uygun bir şekilde alınan ifadeler geçerli olmasın?”

Sonuçta temyiz mahkemesi, jürinin kararını tasdik edip, idam cezasını değiştirmedi ve kısa bir süre sonra Thomas Jennings asıldı.

Illinois eyaletinde görülen bu dâvâdan sonra, parmak izi alma yöntemi Amerika’nın her bölgesinde kullanılmaya başlandı. 1915 yılında, California'da buluşan bir grup parmak izi uzmanı, daha sonraları Uluslararası Kimlik Saptama birliği (International Association for Identification; kısaca IAI) adını alacak olan dünyanın bu konudaki ilk profesyonel kurumunun temellerini attılar.