Tabi, bu sitemim sadece İnegöl’e ya da İnegöllülere değildi.

En ufak olayda patlamaya hazır tabiatımıza, çabucak dolduruşa gelişimize, kendi özel davalarımızı başkalarının sırtından görme alışkanlığımıza bir sitem idi.

Nitekim olaylar yatışıp, olup bitenler yavaş, yavaş netleşirken hiç kimse yapılanı savunmuyor, herkes yaşananlardan üzüntü ve utanç duyuyordu.

Bu konu ile ilgili bir sürü analiz ve yorum okudunuz.

Bu yorumların ortak tarafı olaya karışanları ve yaşananların kınanması, ayrılınan tarafı ise sorumlular kim olduğu yada nedenleriydi.

Çünkü bu noktada yorum yapanların şahsi tercihleri, siyasi tavırları ya da amaçları da devreye giriyordu.

İşte benim yazacaklarımda tam da bu konu ile ilgili olacak.

Referandum, etnik meseleler, işsizlik, göç, alkol hiç biri olayların nedeni değildir.

Bu saydıklarımız sadece  “bahanesidir”.

İşin bu kısmının ıskalanmaması gerekiyor.

Olayların nereden kaynaklandığı, nasıl geliştiğin ziyade neden en basit kavgalar büyür, toplumsal bir harekete, linçe varan kargaşaya dönüşür. Hiç tanımadığımız, çoğu zamanda tarafı bile olmadığımız bir kavgada, kim olduğunu bilmediğimiz insanlara karşı şiddet kullanma ihtiyacı duyarız. Mesela o insanlarla kalabalık halinde değil de tek başımıza karşılaşsak aynı tepkiyi verebilir miyiz?

Hiç zannetmiyorum.

Öyleyse başkalarına, başka şeyler duyduğumuz öfke ve hıncın intikamını başkalarından değil muhataplarından çıkarmalıyız.

Belki de daha doğrusu, intikam duygusundan kendimizi arındırmalıyız.

El altından birileri bu yarayı kaşımaya kalkabilir.

Ancak, İnegöl’de bu gayretin karşılık bulacağı kanaatinde değilim.

En sıradan insanlarda bile fazlasıyla sağduyu mevcut.

İnegöl’ün dinamikleri bir araya gelir, siyasi ve günlük rekabetlerini bir kenara bırakabilirlerse;  bu musibetten, olumlu ve güzel gelişmeler zuhur edebilir.

Bunu fırsata çevirmek İnegöl’lülerin elindedir.